Ta strona to polskojęzyczny przegląd znakowanych szlaków pieszych w dawnej gminie Leksvik. Trasy prowadzą leśnymi drogami, ścieżkami wzdłuż brzegu, przez tereny podmokłe, punkty widokowe, dawne szlaki do górskich sezonowych gospodarstw i dłuższe wyprawy górskie w okolicach Hindrum, Leksviku, Vanvikanu i otaczającego krajobrazu fiordu.
Oryginalny przewodnik po szlakach jest w języku norweskim i pozostaje głównym źródłem map, nazw miejscowości, punktów dostępu i oznaczeń. Ten polski przegląd to praktyczny przewodnik, który pomoże Ci wybrać trasę, zanim otworzysz oryginalne PDF.
Na spacery najbliżej Hindrum Fjordsenter zacznij od Bajkowego Szlaku (Eventyrstien) — krótkiego i spokojnego wprowadzenia w tutejszy leśny krajobraz. Wyprawa na Borgen to dłuższa 8-kilometrowa pętla do Borgåsen — miejsca związanego z lokalną legendą o starej twierdzy. Trasa prowadzi obok trønderskich gospodarstw, lasów, punktów widokowych na fiord i śladów dawnej historii w krajobrazie.
Na dłuższą i bardziej wymagającą wyprawę przez las i wyższe partie terenu naturalnym kolejnym wyborem może być Hindrumsetra . Przed wyjściem sprawdź pogodę, warunki na szlaku i własną kondycję.
Przed wyjściem sprawdź odległość, punkt dostępu, teren i pogodę. Kilka tras prowadzi przez las, tereny podmokłe, drogi gospodarskie, dawne szlaki do sezonowych gospodarstw oraz odsłonięte punkty widokowe. Załóż odpowiednie obuwie, kieruj się lokalnym oznakowaniem i tablicami, zamykaj bramki tam, gdzie wypasane są zwierzęta, przestrzegaj zakazu rozpalania ognisk i zabierz swoje śmieci ze sobą.
Kolory tras w oryginalnym przewodniku mogą odnosić się do lokalnego systemu oznaczeń, nie zawsze do poziomu trudności. Przed wyborem trasy przeczytaj pełny opis — szczególnie w przypadku dłuższych tras lub tras prowadzących przez tereny podmokłe i wyżej położony teren.
Pętla przez Svartfjelltangen i Kambuktę. Część trasy pokrywa się ze starą drogą szkolną, którą chodziły kiedyś dzieci z Kammen do szkoły w Tronviku. Od Svartfjelltangen trasa wraca wzdłuż wybrzeża do Kambukty i z powrotem na start. Miejscami wymagana jest lekka wspinaczka.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiTrasa ze szczytu w dół, do wybrzeża, dawną drogą zbudowaną ręcznie łomem i młotem kowalskim. Droga i ścieżka są zwykle suche i przejezdne, ale mimo to warto założyć solidne obuwie.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiKrótki spacer na niewielki szczyt na wschód od gospodarstwa Kammen. Teren opada stromo poniżej punktu widokowego, dając otwarty widok na południe i zachód. Najstarsze osadnictwo w Kammen znajdowało się na północ od Kampynten, ukryte przed najeźdźcami płynącymi wzdłuż fiordu. Łatwy dostęp z parkingu.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiPętla rozpoczynająca się przy bramie w Tømmerbakken. Podążaj drogą do linii energetycznej, następnie skręć na wschód w kierunku szczytu. Trasa schodzi dalej do obszaru z chatami przy Langen i wraca drogą chatową do punktu startowego.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiDłuższa pętla z Langsmyrbakken. Ścieżka skręca w lewo obok Myrengseter i prowadzi w stronę zachodniego krańca Langen, obok wewnętrznego jeziora Svellestjern, wznosząc się przez Grinnadalen do Gavellangsheia. Ze szczytu trasa schodzi do Bjørvikdalen i wraca drogą leśną w stronę Langen i punktu startowego.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiTrasa w obie strony drogą leśną w stronę Ramdalsvatnet. Spacer prowadzi drogą leśną i ścieżką od strony południowej, aż spotka drogę leśną od północy. Stamtąd skręć w prawo, pod górę, i podążaj wzdłuż Storheia. Między Kilastamnan a szczytem trasa prowadzi wyraźną, wydeptaną ścieżką przez mieszany teren podmokły i leśny.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiŁatwy spacer wzdłuż oświetlonej trasy narciarskiej z Myrmo. Trasę można wydłużyć do małej pętli, okrążając oczko wodne. Odpowiednia zarówno zimą, jak i latem.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiPętla rozpoczynająca się na oświetlonej trasie w stronę wiaty. Trasa skręca na zachód i prowadzi ścieżkami i drogami aż na szczyt Vålåsen. Po szczycie kieruje się na południowy wschód, z powrotem do Myrmo.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiDłuższa trasa w obie strony wzdłuż oświetlonej trasy w stronę wiaty, po czym skręca na północ w stronę Ramdalsvatnet. Stamtąd trasa prowadzi dawnymi drogami sezonowych gospodarstw i ścieżkami aż na szczyt. Stopniowe, ale dość długie podejście, z szerokim widokiem ze szczytu.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiKrótki spacer wprost przez drogę od parkingu, ścieżką w górę do Våttåhaugen. Na szczycie, 332 metry nad poziomem morza, znajduje się wiata, palenisko i otwarty widok. Ścieżka jest przystosowana dla osób na wózkach. Nazwa nawiązuje do dawnego określenia ognia sygnałowego, używanego kiedyś do ostrzegania.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiDłuższy wariant z Våttåhaugen, ścieżką w kierunku południowo-wschodnim, schodzącą ze szczytu. Trasa łączy się z Roliveien około 300 metrów poniżej parkingu. Ten wariant nie jest odpowiedni dla osób na wózkach.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiPętla znad Brandåssaga, drogą i ścieżką do Høgsvetoppen, gdzie znajduje się miejsce odpoczynku i księga gości. Znakowany szlak prowadzi dalej na północ, po wschodniej stronie Langdalen, do dawnego miejsca wypału węgla drzewnego, z tablicą informacyjną o tradycyjnej produkcji węgla drzewnego. Trasa kieruje się dalej w stronę Lyng, łączy się z Myrmoveien, biegnie nią na południowy zachód do Landsem i wraca przez Roliveien. Szlak można przejść w obu kierunkach, w normalnym tempie zajmuje około 1,5 godziny.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiKrótszy wariant pętli w pobliżu Høgsvetoppen. Około 0,3 km na północ od szczytu skręć w prawo i podążaj znakowaną ścieżką przez Bremeraunåsen. Trasa oznaczona jest krótkimi słupkami i ponownie łączy się ze ścieżką do Høgsvetoppen około 200 metrów na południe od szczytu, po czym prowadzi z powrotem na parking.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiOd stadionu narciarskiego Leksvik rozpoczyna się kilka znakowanych tras. Najkrótszy wariant prowadzi drogą leśną do Haugsbakksetran i z powrotem, około 5 km w obie strony. Dłuższe warianty prowadzą przez Rosvoldsetran, Svalbakkheia, Søråsen i Rønningen, albo niemal do Stor-Juvatnet, po czym wracają przez Svalbakkheia. Najdłuższa znakowana pętla ma około 12,5 km, z pięknym widokiem ze Svalbakkheia na fiord Trondheim.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiPętla od wschodniego krańca Bjørsjøen. Podążaj drogą leśną pod górę i dalej przez tereny podmokłe, obok Klokkartjønna i Kaspertjønna, zanim wspniesz się przez Hårrågjeilin do Korpheiklumpen. Trasa powrotna prowadzi na południowy wschód, obok Klovatnet i przez Korphei-setertofta, po czym łączy się z trasą wzdłuż linii energetycznej, schodząc w stronę Bjørsjølia i drogą z powrotem na parking. Stosunkowo wymagająca, z pięknym widokiem ze szczytu.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiZnakowana trasa od Litj-Juvatnet, dostępna z drogi FV87 po skręcie przy Kulia. Pierwszy odcinek prowadzi wyraźną ścieżką przez las. Wyżej teren otwiera się w łatwiejszy, górski krajobraz w stronę Storhåmmårn i Budeiklumpen.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiPętla z Fellessetran do Årliklumpen, wzdłuż Kvennbølsheia do Akslapynten i Dursheia, następnie w dół do Aunbuvatnet i z powrotem do Fellessetran. Odcinek między Årliklumpen a Dursheia oferuje wyjątkowo piękne widoki. Cała pętla prowadzi częściowo przez tereny podmokłe, ale w większości jest lekka i sucha. Od Fellessetran do Aunbua prowadzi dobrze przygotowana ścieżka, z księgami gości przy Årliklumpen, Akslapynten / Dursheia oraz wewnątrz otwartej chaty Aunbua.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiDostęp od strony Gjøråsvika lub Hestdalen, z tablicami informacyjnymi na obu parkingach. Na szczycie Himmelriket znajduje się księga gości. Warto pamiętać, że przeprawa przez Bjønnåa może być trudna przy wysokim stanie wody. Przewodnik zaleca też nieznakowany objazd na sam szczyt wodospadu Bjønnåa.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiUmiarkowanie wymagająca trasa w obie strony do kamieniołomu tulitu, ze startem i metą przy elektrowni Hestdalen na drodze FV755, między Leksvikiem a Vanvikanem. Pierwsze 3 km prowadzą drogą leśną, zanim trasa przechodzi w łatwiejszy teren podmokły, prowadzący do złoża tulitu. Tulit to norweski kamień narodowy — różowo-czerwona odmiana minerału zoizytu, zabarwiona naturalnie występującym manganem. Księga gości przy Olsbu i tablica informacyjna na parkingu.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiPętla z Revelltun na Kjerringklumpen — najwyższy szczyt Leksviku, na wysokości około 601 metrów nad poziomem morza. Trwająca 3–4 godziny trasa zaczyna się drogą leśną, przecina rzekę Hindremselva przy Skala i prowadzi ścieżką w górę do Pessarheia. Następnie przecina Helvetesskardet, zanim dotrze na Kjerringklumpen. Powrót wiedzie przez Tovardan i w dół przez Skala, z alternatywnym zejściem w stronę Hindrum Fjordsenter.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiTrasa jednokierunkowa ze startem przy Hindrum Fjordsenter. Trasa prowadzi dawną drogą sezonowego gospodarstwa przy Sjåberget i dalej wzdłuż Kjerringklumpheia, z szerokimi widokami podczas podejścia. Na powrót można wybrać Tovardan ze zejściem przez Skala, albo najkrótszą trasę w stronę Revelltun.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiPętla z Revelltun, krótsza alternatywa dla Kjerringklumpen. Podążaj drogą leśną pod górę, następnie skręć na zachód i wspnij się przez Heistigan. Nosa oferuje ładny punkt widokowy i miejsce odpoczynku. Znakowany szlak prowadzi dalej przez stary bór sosnowy, w otwarty teren górski, aż na Brattliklumpen, na wysokości 486 metrów. Powrót przez Hallvardstjøna i Skala. Szacowany czas przejścia to 2–3 godziny.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiHistoryczna trasa górska między Rian a Revelltun, do przejścia w obu kierunkach. 11-kilometrowa trasa zajmuje w jedną stronę około 3–4 godziny. Prowadzi dawną drogą kościelną, którą chodzili mieszkańcy Storvatnet i Rian, przekraczając góry w drodze do kościoła w Hindrem. Dawny kościół słupowy w Hindrem stał od 1653 do 1895 roku i w 2012 roku został odbudowany i ponownie poświęcony w tym samym miejscu.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiDługa trasa górska z Revelltun, na wysokości 107 metrów nad poziomem morza, do Munken na wysokości 519 metrów. Trasa dość stromo wznosi się przez Skara, dociera do otwartego terenu wzgórz i prowadzi dalej na zachód w stronę Munken. Po drodze mija kilka górskich jezior z dobrymi miejscami na odpoczynek, wędkowanie i zbieranie jagód. Z Munken rozciągają się szerokie widoki na fiord Trondheim, Trondheim i okoliczne góry. Powrót można zrealizować tą samą trasą, zejść w stronę drogi FV755 przy parkingu Munkstigen, kontynuować na zachód przez góry do Vanvikanu, albo przejść przez Mevatnet i zejść drogą do Seter.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiStart przy drodze FV755, tuż na wschód od Lindgjerdet, około 4 km od Vanvikanu. Podążaj drogą traktorową przez większość podejścia pod górę. Tam, gdzie droga się kończy, dawna znakowana ścieżka prowadzi od pozostałości Aksnessetran do Aksnesdammen i Studenthytta. Ostatni odcinek do Aksnesklumpen jest łatwiejszy. To najwyższy szczyt Vanvikanu, na wysokości 546 metrów nad poziomem morza. Cała trasa powrotna bez objazdów wynosi około 11 km i najlepiej sprawdza się jako całodniowa wyprawa. Polecany objazd prowadzi do pozostałości Steinhytta, która podczas II wojny światowej służyła jako kryjówka bojownika ruchu oporu Kåre Nøstvolda.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiOd Skavelmyra rozpoczyna się kilka znakowanych tras. Mapa pokazuje szlaki w stronę Ramdalen, Ramdalsdammen, Storsve, Storhaugen, Hemmerdalsheia, Skaret i Kvennsjødalen. Odległości wahają się od krótszych, lokalnych spacerów na około 3 km, po dłuższe trasy liczące około 12,5 km. Użyj oznaczeń kolorystycznych i lokalnych tablic na starcie, aby wybrać właściwą trasę.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiPętla z Breilia do Magnhildheia. Skręć w prawo w drogę leśną, przekrocz Stormyra i podążaj dalej ścieżką i drogą leśną. Teren między Breilikammen a Magnhildheia jest stosunkowo lekki, z szerokimi widokami ze szczytu Magnhildheia. Powrót przez Setervatnet i Kalvdalen prowadzi przez tereny podmokłe i drogę leśną. Krótszy znakowany objazd na punkt widokowy Breilikammen daje widok na Storvatnet i liczy około 7 km w obie strony.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiPętla zaczynająca się od około 2,5 km dobrą drogą leśną. Tam, gdzie droga leśna się kończy, podążaj oznaczeniem w prawo, przez teren podmokły, a następnie pod górę. Ze szczytu rozciąga się otwarty widok. Pętla prowadzi dalej wzdłuż ścieżki na zachód od Hindrumssetran i przechodzi blisko Trånåheisetra, zanim wraca na start. Szacowany czas przejścia to 3–5 godzin.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiKrótsza trasa drogą leśną do Trånåheisetra, która leży na końcu drogi. To prostsza alternatywa dla pełnej pętli Trånåheia, odpowiednia również dla rowerów i wózków dziecięcych. Cała trasa powrotna wynosi około 6 km.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiŁatwy spacer od znakowanego parkingu przy Gravåsen, dostępnego z drogi FV715 przy Kråkmo. Trasa liczy 1,5 km w jedną stronę i prowadzi do jedynej wiaty w gminie, z odśnieżaną przez całą zimę ścieżką. Odpowiednia dla rodzin, starszych gości i osób o ograniczonej mobilności. Wiata ma również toaletę zewnętrzną.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiŁatwa pętla przy Fossan, położona między stadionem narciarskim Leksvik a Aune, wzdłuż drogi FV86. Parking dostępny jest przy głównej drodze lub przy stodole w Fossan. Trasa prowadzi drogą leśną, drogą gospodarczą i skrajem pola. Przy Åkerlia znajduje się ławka i piękny widok ze szczytu.
Zobacz oryginalną mapę i notatkiNa krótsze spacery i lokalne trasy bliżej Hindrum Fjordsenter wróć do głównej strony ze szlakami leśnymi, krajobrazowymi i wzdłuż fiordu.